تردید در تردید

یا حیض و همین اختلاف سبب اختلاف در فتاوا شده است؛ اما گاه قرینه­ ای ما را به یکی از این دو معنا راهبری می کند. در حدیثی آمده است که یونس بن عبدالرحمان از چندین نفر (غیر واحد) روایت می کند که آنها از امام صادق (علیه السلام) دربارۀ احکام حائض پرسیدند و امام نیز در پاسخ به سؤال آنان  سه سنت از رسول الله (صلی الله علیه و آله) را برایشان نقل کردند. یکی از این سنتها موردی است که زنی به نام فاطمه بنت ابی حبیش که دارای عادت عددیه وقتیه بوده، بیش از روزهای عادتش خون دیده است. رسول الله (صلی الله علیه و آله) فرمودند:

« تدع الصلاة أیّام إقرائها أو قدر حیضها» یعنی او فقط نماز را در ایام قرء یا حیضش ترک کند و  و در ادامه  به او امر کردند که در غیر ایام عادتش غسل کند و نماز ش را بخواند.[1]

در اینجا این سؤال مطرح می شود که در این روایت «أو» که تردید را می رساند  به چه معناست. واضح است که  قرء در این روایت به معنای طهر نیست؛ زیرا ترک نماز در حال حیض است نه در حال طهر پس «أو» در اینجا تقابل قرء و طهر را نمی رساند بلکه در اینجا قرء به معنای حیض است. حال که این دو کلمه در اینجا به یک معنا هستند پس چرا  «أو» در این روایت آمده است. محمد هادی فرزند محمد صالح مازندرانی این تردید را از راوی می داند[2]؛ زیرا تردید در مورد معصوم (علیه السلام) محال است. اما در پاورقی الکافی چاپ جدید قرء را به معنای طهر دانسته اند[3] با اینکه قرء بدون هیچ تردیدی در این روایت به معنای طهر است.


[1]. الکافی(الطبعة الحدیثة)، ج‏5، ص239.

[2]. شرح فروع الکافی، ج‏2 ،ص 48.

[3]. الکافی(الطبعة الحدیثة)، ج‏5، ص239.

/ 1 نظر / 29 بازدید
محمد

[گل][گل][گل][گل][گل][گل] [گل][گل][گل][گل][گل] [گل][گل][گل][گل] [گل][گل][گل] [گل][گل] [گل] سلام. از آشنایی با وب شما بسیار شادمانم. محمدرضا زادهوش [گل] [گل][گل] [گل][گل][گل] [گل][گل][گل][گل] [گل][گل][گل][گل][گل] [گل][گل][گل][گل][گل][گل]